منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم منتظر لحظه ای هستم که در کنارت بنشینم سر رو شانه هایت بگذارم....از عشق تو..... از داشتن تو...اشک شوق ریزم منتظر لحظه ی مقدس که تو را در اغوش بگیرم بوسه ای از سر عشق به تو تقدیم کنم وبا تمام وجود قلبم و عشقم را به تو هدیه کنم اری من تورا دوست دارم وعاشقانه تو را می ستایم.

مهربانم می خواهم در کنار تو باشم تا تو را درک کنم می خواهم در کنار تو باشم تا همراه تو بخندم می خواهم در کنار تو باشم تا همراه تو گريه کنم می خواهم در کنار تو باشم  تا با تو حرف بزنم می خواهم در کنار تو باشم تا همراه تو فکر کنم می خواهم در کنار تو باشم تا با تو برای آينده برنامه ريزی کنم شايد هميشه همراه هم نباشيم امّا خواهش می کنم بدان  که هميشه در کنار توأم  تا عاشق تو باشم ...

گفتمش بی تو چه می باید کرد
عکس رخساره ی ماهش را داد
گفتمش همدم شبهایم کو
تاری از زلف سیاهش را داد
وقت رفتن همه را می بوسید
به من از دور نگاهش را داد
یادگاری به همه داد و به من
انتظار سر راهش را داد

عشق نيروي است در عاشق كه او را

به طرف معشوق مي كشاند

 و دوست داشتن جاذبه اي است در دوست

كه دوست را به طرف دوست مي برد.........

عشق غذا خوردن يك حريص است......

دوست داشتن در سرزميني بيگانه

  يافتني است...... عشق جنون چيزي

 جر خرابي و پريشاني نيست ... اما

دوست داشتن در اوج معراج از سرحد

          عقل فراتر مي رود به قله بلند افتخار......

خیلی وقته دیگه نیستی  بودنت شده یه حسرت

میرم و تنها می مونی که بشه برات یه عبرت

روزگاری  دل ما  هم گره  خورده بود  و  اما

من  که شیدایم  و تنها ان شاء الله  نباشی  تنها

روزگار ما همینه  ,روزگار  دل  بریدن

مشینیم تنهای تنها, از ته  دل  آه  کشیدن

میرم و رو شونه هایم مونده یک نگاه خسته

پیش  تو  به یادگاری  می ذارم  دل شکسته

میرم اما تو بدون که زخمی ام, پرهام شکستن

من  که  رفتم  اما قومی  به  امید  تو  نشستن

سهم من خاطره بود و حسرت و یک دل پر خون

تو ولی خوش باش و خوشحال می گذره شبهای مجنون

       میدونی طاقت جدایی رو ندارم                           میخوامکه نری تو از کنارم 

                   ازت زیاد خاطره دارم                                  میخوام اسم تو من نفس بذارم 

              ازتو بگم در سایه سارم                               هر جابری من دوستت میدارم  

  از عاشقای این دیارم                                 به یاد شبای زیر بارون 

           که خیس میشد تمامسرا پامون                      شبا همش من خواب تو را می بینم 

    بین هفت تا آسمون رو زمینم                       میدونی طاقت جدایی روندارم  

 با تو مثل صد تا بهارم

نغمه ی بلبلیست که تا سحر می خواند ولی تمام نمی شود.
عشق رنگیست از هزاران رنگ اما بی رنگ است.
عشق نواییست پر شکوه اما جلالی ندارد.
عشق شروعیست از تمام پایان ها اما بی پایان است.
عشق نسیمیست از بهار اما خزان از آن می تراود.
عشق کوششی ست از تمام وجود هستی اما بی نتيجه است
عشق کلمه ای ست بی معنی ولی هزاران معنی دارد

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد
آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد
بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام
لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد
مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود
آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد
شهر را از تب بیماری من جایی نیست
راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم گرد
اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود
جام اندوه تو مر همره و همرام کرد

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !

و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

                            آه . . . اين بغض گران صبر نمی داند چيست !!!!